Menu Strony

Statystyki

Odsłon : 195948
Rysunek dziecka PDF Drukuj Email

 

Rysunek dziecka – etapy

1.  Aktywność spontaniczna dziecka (kreski, koła, kropki i tzw. mazanie po kartce)

2.  Rysunek wyraźnie zdeterminowany przez czynniki zewnętrzne. Ktoś proponuje dziecku rysowanie, sugeruje lub narzuca jakiś temat. Dorośli pobudzają aktywność plastyczną u dziecka – dostarczając mu określonego typu materiału (małe lub duże kartki papieru, papier kolorowy, kredki, flamastry, pędzle, farby, gumki…)

 

 

* Najpierw pojawia się bazgrot – bazgranie i gryzmolenie - (bazgranina dziecka, w której nie można jeszcze dostrzec kształtów, figur geometrycznych)

* ok. 2 r.ż. – ograniczanie kreski do przestrzeni graficznej i doczepianie do długiej kreski – innych kresek

* ok. 2;6 r.ż. - kontrolowanie punktu końcowego, co pozwoli na realizację figur zamkniętych.

* Potem w wieku ok. 3 lat – pierwsze figury (pierwsze jest zawsze koło) oraz kreski przerywane – koordynacja ruchów przedramienia i ramienia.

* Preschematyzm wiek 4-5 lat a nawet do 6 r.ż. – dziecko ma już sporą wprawę w świadomym tworzeniu linii
i kształtów (próby, poszukiwania, ciągłe zmiany form symbolicznych). Dziecko ma już swój własny sposób rysowania domu, psa, człowieka, choć nie jest on jeszcze definitywnie ustalony. W tym okresie liczy się stopień wprawy
w rysowaniu. Dlatego tak ważne jest codzienne rysowanie (różne zabawy plastyczne).

Schematy wzbogacają się o coraz liczniejsze szczegóły.

Naśladowanie modeli.

Uporządkowanie schematu rysunku.

* Schematyzm wiek 7-9 lat – już między 6 i 7 r.ż. uwidacznia się linia podstawowa. No początku dziecko rysuje wszystko ponad dolnym brzegiem kartki, potem rysuje kreskę, która ma symbolizować podstawę dla rysowanych przedmiotów. Czasem może ona przybrać element pejzażu, np. jakiegoś wzgórza.

* Rodzący się realizm (9-11 lat) – gdy już same figury geometryczne i linie nie wystarczają dziecku, by się wyrazić
w rysunku. Udoskonala ono swój rysunek i stara się go dostosować do rzeczywistości.

* Pseudorealizm (11-13) – często stopniowa utrata wiary w swoje własne zdolności w rekonstrukcji otoczenia we własnych rysunkach. Odkrycie znaczenia pojęcia i planu „pokrywania się” i stopniowe znikanie z rysunków „przezroczystości”.

Efekt finalny odgrywa duże znaczenie. Starania, by wprowadzić perspektywę do swoich rysunków oraz światło i cień. 

Aleksandra Szaj - psycholog

Źródło: Wallon, P., Cambier, A., Engelhart, D. (1993) “Rysunek dziecka”.